Je hoeft niet altijd sterk te zijn | Leven met een chronische ziekte

"Wat ben jij toch sterk."

Misschien heb jij die opmerking ook weleens gekregen.

Misschien is dat wel het meest gehoorde compliment dat mensen met een chronische ziekte krijgen.

En misschien voelt het helemaal niet als een compliment!

Vaak is het lief bedoeld.

Mensen willen je een compliment geven. Ze zien hoe je doorgaat, hoe je blijft lachen en hoe je ondanks alles probeert iets van je leven te maken. En toch...

Herken je het dat? Dat die woorden soms helemaal niet als een compliment voelen.

Want wat als je je helemaal niet sterk voelt?

Wat als je eigenlijk gewoon ontzettend moe bent?

Moe van het plannen.

Moe van het aanpassen.

Moe van de pijn.

Moe van het steeds opnieuw uitleggen waarom iets niet lukt.

Moe van het leven met een lichaam dat niet meer vanzelfsprekend meewerkt.

En toch ga je weer door.

Niet omdat je zo graag sterk wilt zijn.

Maar omdat je vaak geen andere keuze voelt.

Ik zei (en zeg) het ook weleens tegen mijn partner als hij me, heel lief bedoeld, een compliment geeft: "Maar ik wíl nu heel even niet sterk zijn."

Dat is misschien wel iets wat mensen zonder chronische ziekte soms moeilijk kunnen begrijpen. Sterk zijn voelt lang niet altijd als een keuze.

Soms voelt het vooral als overleven.

Want wat moet je anders?

Wanneer ben je eigenlijk sterk?

Ik denk dat we het woord 'sterk' soms verkeerd gebruiken.

We noemen iemand sterk als die persoon blijft doorgaan.

Als iemand blijft werken.

Als iemand niet klaagt.

Als iemand persoon zijn of haar verdriet niet laat zien.

Maar is dat eigenlijk wel echte kracht?

Of hebben we geleerd dat sterk zijn betekent dat je alles alleen moet dragen?

Ik zie in mijn werk als psycholoog namelijk iets heel anders.

De mensen die ik het moedigst vind...

Zijn vaak juist de mensen die durven toegeven:

"Vandaag lukt het even niet."

Die zichzelf toestemming geven om te rusten.

Die hulp durven vragen.

Die verdriet durven voelen.

Die eerlijk zeggen dat het zwaar is.

Dat vraagt misschien wel veel meer moed dan altijd maar doorgaan.

Ik dacht jarenlang dat doorzetten altijd de oplossing was. Als je iets wilt bereiken, moet je hard werken en dan lukt het je vast wel. Dus ook aan mijn herstel ging ik keihard werken. Pas later ontdekte ik dat het veel meer moed van me vroeg om juist níét te vechten. Om mijn lichaam niet langer als een project te zien dat opgelost moest worden.

Sterk zijn kost energie.

En energie is juist iets waar veel mensen met een chronische ziekte al zo weinig van hebben.

Laten we hier eens samen over nadenken:

Hoeveel energie gaat er zitten in...

“Doen alsof het wel gaat?”

“Jezelf vergelijken met vroeger?”

“Je schuldig voelen omdat je afzegt?”

“Je grenzen steeds weer uitleggen?”

Vaak veel meer dan we beseffen.

Ik zie het dagelijks bij de mensen die ik begeleid. En eerlijk? Ik ben daar zelf ook nog steeds zoekende in.

Daarom dacht ik zo: Misschien is het daarom tijd voor een andere vraag.

Niet: "Hoe kan ik sterker worden?"

Maar: "Hoe kan ik liever worden voor mezelf?"

Een klein experiment.

De komende dagen wil ik je uitnodigen om eens op te letten hoe je tegen jezelf praat. Stel dat een goede vriend of vriendin precies hetzelfde meemaakt als jij.

Zou je dan zeggen: "Kom op. Niet zeuren."

Waarschijnlijk niet.

Je zou zeggen: "Logisch dat je moe bent." "Neem vandaag even rust." "Je doet al genoeg."

Waarom gunnen we anderen vaak zoveel meer zachtheid dan onszelf?

Misschien is dát wel echte kracht.

Niet altijd doorgaan.

Niet altijd sterk zijn.

Maar jezelf toestaan mens te zijn.

Met goede dagen.

Met moeilijke dagen.

Met hoop.

Met verdriet.

Met alles wat daarbij hoort.

Want ook dát hoort bij leven.

En misschien... heel misschien..

Misschien hoef je het helemaal niet alles zo goed te doen als je denkt.

En heel misschien.. kun jij jouw definitie van sterk wel eens aanpassen. Want na het lezen van dit artikel wil ik je graag het volgende vragen (en ik wil je uitnodigen hier een paar minuutjes voor te nemen):

Wat is sterk zijn nu eigenlijk voor JOU?

Veel liefs,

Van mij.

Evelien

Psycholoog (NIP)

💙 Voelde je je gezien door dit verhaal?

Dan denk ik dat mijn gratis mails ook iets voor jou kunnen betekenen. Het is een warm steuntje in de rug.

Iedere week (maximaal) stuur ik een persoonlijk verhaal, een psychologisch inzicht en een kleine oefening die je helpt om stap voor stap meer rust en balans te vinden.

Je kunt je gratis aanmelden via chronischgeluk.com. (onder het kopje ‘gratis inspiratie)