Waarom luisteren naar je lichaam veel moeilijker is dan mensen denken bij een chronische ziekte | Chronisch Geluk

Toen ik ziek werd, kreeg ik één advies redelijk vaak. En ik weet inmiddels van de jaren dat ik mensen begeleid dat ze dit miljoenen keren gehoord hebben:

 "Je moet beter naar je lichaam luisteren."

Ik weet bijna zeker: Jij hebt dat vast ook weleens gehoord.

En eerlijk? Ik vond dat jarenlang misschien wel één van de moeilijkste adviezen die ik kreeg.

Niet omdat ik het niet wílde.

Maar omdat ik simpelweg niet wist hoe.

Want als je lichaam pijn doet...

Als het je ineens in de steek laat...

Als het onvoorspelbaar wordt...

Als het zo moe is dat zelf liggen onder een deken te veel is…

Dan voelt je lichaam vaak helemaal niet meer als een veilige plek.

En misschien is dat wel waar het begint.

Wanneer je gezond bent, hoef je meestal niet na te denken over je lichaam.

Je staat op.

Je gaat werken.

Je spreekt af met vrienden.

Je sport

Je gaat naar de supermarkt of een keer naar een feestje.

Je lichaam doet gewoon mee.

Maar wanneer je ziek wordt, verandert die relatie.

Je lichaam voelt misschien niet meer vanzelfsprekend.

Soms voelt het zelfs onveilig.

Je voelt je onveilig omdat niks meer is zoals het was, en alles super onvoorspelbaar werd.

Omdat je niet meer weet wat het (je lichaam) vandaag gaat doen.

Of morgen.

En of je ooit wel weer de ‘oude’ wordt.

En weet je wat ons brein doet als iets onveilig voelt?

Het probeert controle terug te krijgen.

Dat is eigenlijk heel logisch.

Ons hoofd wil begrijpen.

Verklaren.

Voorspellen.

Oplossen.

Dus we gaan nadenken.

Heel veel nadenken.

"Waar komt deze vermoeidheid vandaan?"

"Is dit een terugval?"

"Moet ik nu rusten?"

“Of moet ik juist doorgaan?"

"Kan ik dit wel aan?"

"Stel ik me niet aan?"

“Doe ik misschien iets fout?”

Herken je dat?

Langzaam ga je steeds meer in je hoofd leven.

Niet omdat dat verkeerd is.

Maar omdat je hoofd je probeert te beschermen.

Controle voelt veiliger dan onzekerheid.

En als je lichaam onvoorspelbaar is geworden, is het heel begrijpelijk dat je gaat zoeken naar houvast.

Toch gebeurt er dan iets bijzonders.

Iedereen zegt:

"Luister naar je lichaam."

Maar hoe doe je dat eigenlijk...

...als je hoofd de hele dag aan het praten is?

En als het lichaam zóveel tegenstrijdige signalen geeft.

Of zelfs een simpele taak eigenlijk al te veel is?

Hoe herken je nog welke stem van je lichaam is...

En welke stem van angst?

Van schuldgevoel?

Van perfectionisme?

Van de hoop dat je vandaag toch nét iets meer kunt?

Of juist van de angst dat je morgen moet boeten voor wat je vandaag doet?

Ik zie dit als psycholoog regelmatig terug.

Maar eerlijk?

Ik herken het ook bij mezelf.

Lange tijd dacht ik dat ik mijn lichaam niet meer kon vertrouwen.

Ik had inmiddels zóveel verschillende adviezen gekregen. Rust nemen. Juist opbouwen. Door de pijn heen. Luisteren naar mijn lichaam. Niet te bang zijn. Wél voorzichtig zijn. Je kan niks kapot maken. Je moet beter balanceren.

Ik wilde het zó graag goed doen, dat ik uiteindelijk niet meer wist wat 'goed' eigenlijk was.

Uiteindelijk twijfelde ik aan alles.

Aan mijn grenzen.

Aan mijn keuzes.

Aan mijn gevoel.

En misschien is dat ook wel de reden waarom 'luisteren naar je lichaam' zo'n ingewikkeld advies kan zijn.

Niet omdat je lichaam niets zegt.

Maar omdat de signalen van je lichaam, je gedachten, je angst, je hoop en alle goedbedoelde adviezen zo door elkaar zijn gaan lopen, dat je niet meer weet welke stem je kunt vertrouwen.

En misschien kijken we daarom wel naar de verkeerde vraag.

Misschien begint luisteren naar je lichaam helemaal niet met beter luisteren.

Misschien begint het met iets anders.

Met rouwen om het lichaam dat je ooit had.

Met accepteren dat alles anders is geworden.

Met ontdekken dat niet iedere dag hetzelfde voelt.

En dat ook niet hoeft.

Misschien begint het met opnieuw nieuwsgierig worden.

Naar jezelf.

Naar wat vandaag past.

Naar wat vandaag lukt.

Niet omdat je lichaam ineens voorspelbaar wordt.

Maar omdat de relatie met jezelf langzaam weer zachter mag worden.

Want misschien is dát wel waar herstel óók over gaat.

Niet alleen over minder klachten.

Maar over jezelf weer een beetje terugvinden.

Die twijfel is er bij mij soms nog steeds.

Ook nu heb ik weleens dagen waarop ik me afvraag: Doe ik hier goed aan? Is dit verstandig?

Het verschil is alleen dat ik niet meer op iedere vraag direct een antwoord hoef te hebben.

En dat geeft rust.

Want misschien verandert een chronische ziekte niet alleen de relatie met je lichaam.

Misschien verandert ze ook de relatie met jezelf.

En misschien...

Misschien is dát uiteindelijk wel de grootste vorm van herstel.

Niet dat alles weer wordt zoals vroeger.

Maar dat je jezelf, ondanks alles, stap voor stap weer leert vertrouwen.

Dat je opnieuw verbinding maakt met wie je bent.

En langzaam weer gaat léven.

In plaats van alleen maar overleven.

💙 Herken je jezelf in dit verhaal?

Iedere week stuur ik (maximaal) een persoonlijke mail met herkenning, psychologische inzichten en kleine oefeningen die je helpen om stap voor stap meer rust, vertrouwen en balans te vinden. Je kunt je gratis aanmelden via chronischgeluk.com onder het kopje 'Gratis inspiratie'.