Iedereen belooft een oplossing. Maar wat doet dat eigenlijk met je?

Onlangs kwam ik online een artikel tegen met een opvallende belofte. Als je drie keer veertig seconden je tong uitsteekt, zo ver als je kunt, zouden je stresshormonen afnemen. Volgens het artikel zouden de effecten zelfs groter zijn dan bij sommige meditatieonderzoeken.

Ik weet niet meer precies hoe ik erop terechtkwam, maar zoals zoveel internet-hypes trok het direct mijn aandacht. Het artikel zag er verrassend overtuigend uit: met onderzoeken, cijfers en een serieuze toon. En eerlijk is eerlijk… wie wil er nou geen simpele oplossing voor stress?

Dus ik deed wat veel mensen doen met dit soort claims: ik probeerde het gewoon. Daar zaten we dan, op een terras. Drie keer veertig seconden met onze tong zo ver mogelijk uit onze mond.

Of mijn stresshormonen daadwerkelijk daalden? Geen idee. Maar één ding gebeurde wél: we moesten enorm lachen. En we schaamden ons een beetje richting de voorbijgangers.

"Ik weet zeker dat ik iets heb waardoor je beter wordt"

Als je leeft met een chronische ziekte, is de kans groot dat je deze zin kent.

Misschien ging het over een dieet, een supplement, een coach, een alternatieve behandeling of iemand die ervan overtuigd was dat jouw lichaam zichzelf kan genezen als je maar precies de juiste sleutel vindt.

En eerlijk: het zou vreemd zijn als je daar niet nieuwsgierig naar werd. Wanneer je leven op zijn kop staat en je gezondheid je in de steek laat, wil je niets liever dan beter worden. Hoop is menselijk. Hoop houdt ons op de been.

Tegelijkertijd zie ik ook iets anders gebeuren. Iets waar we het niet vaak genoeg over hebben. Iets waar ik vandaag met je bij wil stilstaan.

De verleiding van de quick fix

We leven in een tijd waarin we voortdurend worden overspoeld met tips, hacks en trucs die ons leven beter zouden moeten maken. Ochtendroutines, ademhalingstechnieken, ijsbaden, supplementen, nieuwe therapieën, inzichten die beloven dat je je binnen enkele minuten beter kunt voelen.

Sommige adviezen zijn gebaseerd op degelijk onderzoek. Andere zijn wat vrijer geïnterpreteerd. Maar ze hebben vaak één ding gemeen: ze klinken overtuigend.

Wij mensen houden van controle.

Het idee dat er een oplossing is, geeft houvast. Als er iets werkt, dan hebben we invloed. Dan is er een pad vooruit.

Maar precies daar ontstaat een spanning.

Want wat gebeurt er als je alles hebt geprobeerd...

...en je bent nog steeds niet beter?

Misschien herken je dat wel.

Dan kan er ongemerkt iets naar binnen sluipen.

Misschien doe ik iets verkeerd.

Misschien probeer ik niet hard genoeg.

Misschien ligt het aan mij.

Wanneer zoeken een levenspatroon wordt

Natuurlijk wil je beter worden. Dat is misschien wel het meest menselijke dat er is. Niemand kan of hoeft je dat af te nemen.

Maar toch heel even: Bij mensen met een chronische ziekte zie ik soms ook iets anders ontstaan: een eindeloze reeks van nieuwe pogingen.

Een nieuw dieet.

Een nieuwe specialist.

Een nieuw supplement.

Een nieuwe theorie over de "echte oorzaak".

Steeds opnieuw ontstaat er hoop. Al je energie gaat naar het uitproberen van een nieuwe techniek, een betere gewoonte of een nieuwe manier van leven.

En ondertussen komt het leven, jóúw leven, een beetje op pauze te staan.

Niet bewust.

Maar omdat ergens het idee ontstaat:

“Als ik me beter voel, dan ga ik weer leven.”

En dat moment schuift steeds verder vooruit.

Dat is begrijpelijk.

Maar ook pijnlijk om te zien.

En misschien.. is dat wel de verborgen prijs van voortdurend blijven zoeken. Niet alleen de tijd of de energie die het kost, maar de mentale ruimte die het inneemt.

De gedachte dat je leven pas écht kan beginnen zodra je de oplossing hebt gevonden.

Het leven is niet volledig maakbaar

Zoals ik al zei: het is aantrekkelijk om controle te houden. Ons brein houdt van maakbaarheid. Als alles oplosbaar is, dan is er controle. En controle voelt veilig.

Maar laten we ook eerlijk zijn: het leven werkt niet altijd zo.

Sommige ziekten verdwijnen niet.

Sommige klachten blijven.

Sommige situaties veranderen niet, hoe hard je ook zoekt of probeert.

Dat is geen pessimisme.

Dat is realiteit.

En juist wanneer we blijven geloven dat alles opgelost moet kunnen worden, wordt het steeds moeilijker om te leven met wat er is.

Terug naar die tong op het terras

Waarschijnlijk veranderde er niets aan mijn stresshormonen terwijl ik mijn tong uitstak op dat terras.

Maar er veranderde wél iets anders.

We waren even uit onze gedachten.

We waren even uit onze hoofden.

Uit de voortdurende stroom van moeten oplossen.

En we lachten.

En dat lachen bleek achteraf misschien wel waardevoller dan de oefening zelf.

Niet omdat het iets oploste.

Maar omdat het ons even terugbracht naar het moment.

Misschien is dat de echte verschuiving

Misschien zit het probleem niet alleen in de quick fix zelf.

Maar in wat we ervan verwachten.

Dat alles opgelost moet worden vóórdat we kunnen leven.

Voordat we kunnen genieten.

Misschien is leven juist iets anders.

Niet alleen verbeteren, herstellen of optimaliseren.

Maar ook ervaren.

In kleine momenten.

In contact.

In iets geks doen op een terras terwijl je eigenlijk iets heel serieus probeert op te lossen.

En misschien is dat geen oplossing voor stress.

Maar wel een belangrijk onderdeel van een menselijk leven.

Acceptatie is geen opgeven

Veel mensen denken dat acceptatie betekent dat je stopt met hopen of zoeken. Dat je je erbij neerlegt.

Maar zo zie ik het niet.

Acceptatie betekent niet dat je opgeeft.

Het betekent ook niet dat je geen behandelingen meer mag proberen.

Natuurlijk mag je blijven zoeken naar behandelingen of dingen uitproberen die bij je passen. Die keuze blijft altijd van jou.

Maar accepteren betekent óók dat je stopt met vechten tegen de werkelijkheid van vandaag. Dat je erkent wat er is, zonder jezelf daar voortdurend voor te veroordelen.

En dat geeft ruimte.

Ruimte om je energie anders te verdelen.

Ruimte om niet alleen bezig te zijn met "straks als het beter gaat".

En misschien wel de belangrijkste ruimte: de ruimte om weer iets van je leven te maken, ook nu.

Ruimte om te leven.

In dit moment.

Ondanks alles wat er is.

Óók te genieten.

Tot slot

De grootste belofte van een quick fix is dat alles beter wordt.

Maar misschien is de belangrijkste vraag niet:

“Werkt het?”

Maar:

“Wat doet het met mij dat ik blijf zoeken?”

En misschien nog wel belangrijker:

Wat doe ík tijdens dat zoeken?

Want terwijl we wachten op de perfecte oplossing, gebeurt het leven ondertussen gewoon.

Ook vandaag.

Misschien niet opgelost.

Maar wel leefbaar.

En in een wereld die voortdurend op zoek lijkt naar de volgende wonderoplossing, vergeten we soms hoe waardevol iets eenvoudigs kan zijn.

Een moment van speelsheid.

Een onverwachte lachbui.

Even helemaal in het moment zijn.

Misschien is dat niet de oplossing voor stress of voor je klachten.

Maar misschien is het wél een belangrijk onderdeel van een gelukkig leven.

De hoop dat je, ondanks alles wat je gezondheid van je vraagt, weer momenten van rust kunt ervaren.

Dat je opnieuw kunt genieten.

Dat je betekenis kunt vinden.

Dat je vriendelijker naar jezelf leert kijken.

Want jouw leven is niet iets wat ergens in de toekomst op je wacht.

Het is er al.

Ook vandaag. Juist vandaag.

--

Herken je jezelf hierin? Bekijk dan ook de gratis Roadmap naar Chronisch Geluk (onder het kopje 'Gratis e-book'), of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief. (helemaal onderaan)