Acceptatie bij chronische ziekte: waarom verdriet en boosheid toelaten óók acceptatie is
- Evelien Gubbels
- 11 feb
- 3 minuten om te lezen
Acceptatie wordt vaak uitgelegd als iets rustigs. Alsof je op een dag wakker wordt, diep ademhaalt en denkt: het is oké zo. Maar in de praktijk ziet acceptatie er zelden zo 'sereen' uit. Zeker niet wanneer je leeft met een chronische ziekte, verlies of voortdurende onzekerheid. Vorige week spraken we over acceptatie en hoe dat eruit ziet in de online groep en daarom wil ik dat vandaag graag met je delen.
Je kunt (basaal gezien) op twee manieren omgaan met pijn: verdrinken en verdringen.
Verdrinken is wanneer emoties je volledig overspoelen. Alles is te veel, te groot, te zwaar.
Verdringen is het tegenovergestelde: je duwt het weg. Je gaat door, zet je schouders eronder, relativeert, lacht het weg. Want ja.. anderen hebben het erger, of zoiets. Herkenbaar? En jij moet toch gewoon verder?
Maar acceptatie zit vaak precies tussen die twee in.
Acceptatie is niet minder voelen, maar eerlijker voelen
Wat als acceptatie niet betekent dat het minder pijn doet, maar dat je het jezelf toestaat dat het pijn dóét? Bijvoorbeeld dat je vaker verdriet toelaat. Dat je boos mag zijn, ook als je rationeel begrijpt waarom iets is zoals het is. Dat je toegeeft aan wat er vandaag is, in plaats van aan wat het zou moeten zijn.
Acceptatie kan er zo uitzien:
Dat je een afspraak afzegt, niet omdat je ‘opgeeft’, maar omdat je luistert.
Dat je huilt om wat je kwijt bent, ook al kun je het niet veranderen, of ook al kan het altijd erger.
Dat je voor jezelf kiest, zelfs als dat botst met verwachtingen van anderen.
Dat voelt soms allesbehalve vredig. Maar ook dat is acceptatie.
Waarom het woord acceptatie zo groot (en vaag) is
Acceptatie is een ruim begrip. Ik zie zo vaak dat mensen prima kunnen uitleggen wat het betekent, maar de vraag die bijna iedereen stelt is:
“Ja, maar… hoe ziet dat er dan uit in het dagelijks leven?”
En dat is een eerlijke vraag. Want acceptatie is geen eindpunt. Het is geen knop die je omzet. Het is een bewegend proces, dat er op maandag anders uitziet dan op vrijdag.
Soms is acceptatie rust. Soms is acceptatie boosheid. Soms is acceptatie verdriet.
En soms is acceptatie simpelweg erkennen: dit is waar ik vandaag sta.
De valkuil: denken dat toelaten hetzelfde is als verdrinken
Veel mensen zijn bang dat als ze emoties écht toelaten, ze erin zullen verdwijnen. Dat het nooit meer stopt. Dat ze zichzelf niet meer bij elkaar geraapt krijgen.
Maar gevoelens die je toelaat, bewegen. Gevoelens die je wegduwt, blijven vastzitten.
Acceptatie gaat niet over alles voelen, altijd, onbeperkt. Het gaat over gedoseerd ruimte maken voor wat er al is.
Een concrete oefening (die verrassend veel doet)
Een simpele, maar krachtige vraag die we ook in mijn online traject gebruiken:
“Wat probeer ik vandaag overeind te houden dat eigenlijk niet meer hoeft?”
Neem hier even de tijd voor. Het kan iets kleins zijn.
Een afspraak
Een verwachting
Een rol
Een ‘ik moet dit kunnen’-gedachte
En stel jezelf daarna deze vervolgvraag: “Wat zou acceptatie vandaag betekenen, als ik liefdevoller naar mezelf of de situatie keek? Wat als ik 1% meer mijn situatie zou accepteren, wat zou ik dan anders doen?"
Niet voor altijd. Niet voor de rest van je leven. Alleen voor vandaag.
Acceptatie als vaardigheid
In de mijn online traject werken we hier stap voor stap mee. Niet alleen met woorden, maar met concrete voorbeelden, oefeningen en reflecties:
Wat is acceptatie voor jóu?
Waar verwar je acceptatie met opgeven?
Hoe herken je het verschil tussen verdrinken, verdringen en toelaten?
En hoe neem je dit mee in je keuzes, je energie en je dagelijks leven?
Acceptatie blijkt dan geen vaag concept meer, maar iets wat vorm krijgt in kleine, dagelijkse momenten.
Tot slot
Misschien is acceptatie niet: het is oké.
Misschien is acceptatie soms gewoon: dit doet pijn, en ik loop er niet meer voor weg.
En soms is dát al een enorme stap.
Als dit resoneert en je merkt dat je hier meer houvast in wilt, weet dan dat dit te leren is. In jouw tempo. Op een manier die past bij jouw leven, jouw lichaam en jouw grenzen. Het is niet makkelijk, maar wel mogelijk. En bovenstaande vragen kunnen je daarbij helpen.
En daarom wil ik je het volgende vragen: Is er iets wat jij meer mag accepteren vandaag?
Opmerkingen